Onlangs is er weer een nieuw dieptepunt in mijn vertrouwen in de politiek bereikt. Dit gebeurde toen ik het bericht las dat de Tweede Kamer vragen aan minister Spies heeft gesteld naar aanleiding van de LinkedIn hack, waarbij 6 miljoen+ wachtwoorden openbaar werden gemaakt. Dit vanwege een journalist, die toegaf hetzelfde wachtwoord ook voor zijn Paypal te hebben gebruikt. Na enige minuten met mijn hoofd op mijn bureau te hebben gebonkt was ik tot een niveau afgedaald waarbij ik in staat was de redenatie van de heren & dames politici enigszins te volgen: blijkbaar is de stupiditeit van mensen een zaak van de minister van Binnenlandse Zaken, en moeten er MAATREGELEN worden genomen om de Nederlanders tegen hun domheid te beschermen, zodat ze veilig gebruik kunnen maken van de diensten van het internet.

In de 20 jaar dat het WWW in zijn huidige vorm bestaat, is het gegroeid tot een enorm krachtig instrument. Vroeger, als je in Linux voor de eerste keer root toegang vroeg, waarmee je alles wat je wilde doen, ook kon doen op dit besturingssysteem, kreeg je eerst de melding: 'with great power comes great responsibility'. (volgens mij vrij naar 'Spiderman' maar dit terzijde) Hierdoor werd je er nog even op gewezen dat je een en ander ook kapot kon maken. Ik dacht dan altijd: 'He, goed dat ze even waarschuwen' om vervolgens binnen een kwartier de boel te slopen. Zo'n regeltje is erg leuk, maar totaal zinloos als je niet goed weet waar je mee bezig bent, wat bij mij helaas het geval was.
Wat ik daarmee probeer te zeggen is: de kracht van het internet wordt structureel onderschat en kamervragen aan de minister stellen is zoiets als een emmertje water gooien op een olieopslagtank die in brand staat: dit schiet niet op.

Selexyz is zo goed als failliet. Verbaast mij dat? Nee natuurlijk niet, dit kon je mijlenver zien aankomen. Het papieren boek heeft zijn langste tijd gehad, en de argumenten van voorstanders doen me denken aan die van de LP liefhebbers uit het grammofoontijdperk. Het gaat over vasthouden, geur en gevoel. Sentimentele argumenten die ook de griffel, de stoommachine en voornoemde langspeelplaat zelf niet hebben gered.

Een paar willekeurige kandidaten met een hoge sentimentwaarde die ook op de delete lijst staan: de gloeilamp, het koffiezetapparaat en de televisie.

• De gloeilamp: los van de verboden die zijn ingesteld door de overheid om makkelijk te scoren met milieuargumenten: money talks en energie kost steeds meer geld.
• Het koffiezetapparaat: gewoon niet sexy genoeg, met een beetje marketing hebben Philips en Douwe Egberts Nederland massaal aan de Senseo gekregen, zodat ik nu slootwater moet drinken als ik ergens op bezoek ben.
• Televisie: lineair aanbod is niet meer van deze tijd. Ik wil graag zelf bepalen wat ik kijk, en op welk tijdstip. Reclameblokken verfoei ik al helemaal, het is net alsof je geweldige seks hebt, maar elk kwartier 3 minuten lang een koude douche moet nemen. Op een gegeven moment heb je er dan gewoon geen zin meer in. Dat moment was voor mij al een tijdje geleden aangebroken, zodat ik wel een 42" LCD maar geen zenderabonnement heb.

Vrijdag de 13e is geen mythe. Althans, niet voor Richard O'Dwyer, een Britse student, die dacht snel te cashen met een site die linkte naar downloads van geripte films en TV series. Vier jaar geleden  -hij was toen 19-  begon hij met de site, vorig jaar werd hij gearresteerd, omdat justitie van de USA hem wilde vervolgen wegens copyright delicten. Op vrijdag 13-1-2012 heeft een Britse rechter bepaald dat Richard mag worden uitgeleverd. Hem kan in de Verenigde Staten een straf tot 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd.

De basis van deze uitlevering is een verdrag uit 2003, waarin geregeld is dat de Verenigde Staten uitlevering kunnen verlangen van mensen, die niet de Amerikaanse nationaliteit bezitten, maar (volgens Amerikaans recht) een misdaad hebben begaan, waar Amerikaanse belangen door zijn geschaad. Tenminste, zo heb ik het begrepen, en Nederland heeft blijkbaar een vergelijkbaar verdrag. Richards site linkte alleen naar, maar bevatte zelf geen illegaal gekopieerde content. De hosting van zijn site gebeurde op Nederlandse servers. Wat hij gedaan heeft, is waarschijnlijk niet strafbaar in Groot Brittannië. Er zijn meer voorbeelden.  Door dit verdrag kan het dus gebeuren dat je wordt uitgeleverd voor iets wat in je eigen land niet strafbaar is. En dat is raar, zeker als je geen voet op vreemde bodem hebt gezet.

Er wordt de laatste er tijd weer flink op los 'gehackt' in een wereld waar toegang tot informatie macht en rijkdom kan betekenen: primaire drijfveren voor de verzamelende primaat met intelligentie. Ik kan alleen zolangzamerhand niet zoveel meer met de term 'hacken', omdat er zoveel mee bedoeld kan worden. van Dale beschrijft het als: 'inbreken in een computer' en zo wordt het in de mediaover het algemeen ook gebruikt, en volgens mij dekt dat de lading niet.

Hackers komen in vele kleuren en smaken, en doen hun ambacht op verschillende manieren, en met verschillende motivatie. Ooit, toen ik nog van papier las, en meer haar had dan nu, ben ik door 'The Hacker Crackdown: Law And Disorder On The Electronic Frontier'van Bruce Sterling uit 1992 heengerend, een vermakelijke vertelling over de vroege dagen van het internet in de USA en de pogingen van justitie aldaar om vroege 'hackers' te vervolgen, die zich toegang verschaft hebben tot vertrouwelijke data van de overheid door de vuilcontainers van ministeries na te zoeken op wachtwoorden.Het is een scherpe analyse van de zich net ontplooiende digitale maatschappij en haar luizen in de pels. Voor wie erin is geinteresseerd hier in zijn geheel online te vinden.